سوى خانه خويش حركت كرد در حالى كه كميل بن زياد كه از دوستان خاص آن حضرت بود او را همراهى مىكرد ، در اثناء راه از كنار خانه مردى گذشتند كه صداى تلاوت قرآنش بلند بود ، و اين آيه را * ( أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ . . . ) * با صداى دلنشين و حزين مىخواند ، كميل در دل از حال اين مرد بسيار لذت برد ، و از روحانيت او خوشحال شد ، بىآنكه چيزى بر زبان براند ، امام ع رو به سوى او كرد و فرمود : سر و صداى اين مرد مايه اعجاب تو نشود او اهل دوزخ است ! و به زودى خبر آن را به تو خواهم داد ! كميل از اين مساله در تعجب فرو رفت ، نخست اينكه امام ع به زودى از فكر و نيت او آگاه گشت و ديگر اينكه شهادت به دوزخى بودن اين مرد ظاهر الصلاح داد ، مدتى گذشت تا سرانجام كار خوارج به آنجا رسيد كه در مقابل امير مؤمنان ع ايستادند و حضرت با آنها پيكار كرد در حالى كه قرآن را آن گونه كه نازل شده بود حفظ داشتند ، امير مؤمنان على ع رو به كميل كرد ، در حالى كه شمشير در دست حضرت بود و سرهاى آن كافران طغيانگر بر زمين افتاده بود ، با نوك شمشير به يكى از آن سرها اشاره كرد و فرمود : اى كميل ! * ( أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ) * : يعنى اين همان شخصى است كه در آن شب تلاوت قرآن مىنمود ، و حال او اعجاب تو را برانگيخت كميل حضرت را بوسيد و استغفار كرد ( 1 ) .

--> ( 1 ) « سفينة البحار » جلد 2 صفحه 496 حالات كميل .