شايد اين تفسير به خاطر آن باشد كه تسلط شيطان را بر پيامبرى همچون ايوب و بر جان و مال و فرزندش بعيد دانسته‌اند ، اما با توجه به اينكه اين سلطه اولا به فرمان خدا بوده ، و ثانيا محدود و موقتى بوده و ثالثا براى آزمايش اين پيامبر بزرگ و ترفيع درجه او صورت گرفته ، مشكلى ايجاد نمىكند . به هر حال ، مىگويند : ناراحتى و رنج و بيمارى او هفت سال و به روايتى هيجده سال طول كشيد و كار بجايى رسيد كه حتى نزديكترين ياران و اصحابش او را ترك گفتند ، تنها همسرش بود كه در وفادارى نسبت به ايوب استقامت به خرج داد . و اين خود شاهدى است بر وفادارى بعضى از همسران ! اما در ميان تمام ناراحتىها و رنجها آنچه بيشتر روح ايوب را آزار مىداد مساله شماتت دشمنان بود ، لذا در حديثى مىخوانيم : بعد از آنكه ايوب سلامت خود را بازيافت و درهاى رحمت الهى به روى او گشوده شد از او سؤال كردند بدترين درد و رنج تو چه بود ؟ گفت شماتت دشمنان ! . سرانجام ايوب از بوته داغ اين آزمايش الهى سالم به درآمد ، و فرمان رحمت خدا از اينجا آغاز شد كه به او دستور داد « پاى خود را بر زمين بكوب ، چشمه آبى مىجوشد كه هم خنك است براى شستشوى تنت ، و هم گواراست براى نوشيدن » ( * ( ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَشَرابٌ ) * ) . « اركض » از ماده « ركض » ( بر وزن مكث ) به معنى كوبيدن پا بر زمين ، و گاه به معنى دويدن آمده است ، و در اينجا به معنى اول است . همان خداوندى كه چشمه زمزم را در آن بيابان خشك و سوزان از زير پاشنه پاى اسماعيل شيرخوار بيرون آورد ، و همان خداوندى كه هر حركت و