خواند و عرض كرد : « شيطان مرا به رنج و عذاب افكنده » ( * ( وَاذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّه أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَعَذابٍ ) * ) . « نصب » ( بر وزن عسر ) و « نصب » ( بر وزن حسد ) هر دو به معنى بلا و شر است . از اين آيه اولا مقام والاى ايوب در پيشگاه خدا به عنوان « عبدنا » ( بنده ما ) به خوبى استفاده مىشود ، ثانيا اشاره سربسته اى است به گرفتاريهاى شديد و طاقتفرسا و درد و رنج فراوان ايوب . شرح اين ماجرا در قرآن نيامده ، ولى در كتب معروف حديث و در تفاسير ماجرا به اين صورت نقل شده است : كسى از امام صادق سؤال كرد : بلائى كه دامنگير ايوب شد براى چه بود ؟ ( شايد فكر مىكرد كار خلافى از او سر زده بود كه خداوند او را مبتلا ساخت ) . امام در پاسخ او جواب مشروحى فرمود كه خلاصه اش چنين است : « ايوب به خاطر كفران نعمت گرفتار آن مصائب عظيم نشد ، بلكه به عكس به خاطر شكر نعمت بود ، زيرا شيطان به پيشگاه خدا عرضه داشت كه اگر ايوب را شاكر مىبينى به خاطر نعمت فراوانى است كه به او داده اى ، مسلما اگر اين نعمتها از او گرفته شود او هرگز بنده شكرگزارى نخواهد بود ! خداوند براى اينكه اخلاص ايوب را بر همگان روشن سازد ، و او را الگويى براى جهانيان قرار دهد كه به هنگام » نعمت « و » رنج « هر دو شاكر و صابر باشند به شيطان اجازه داد كه بر دنياى او مسلط گردد . شيطان از خدا خواست اموال سرشار ايوب ، زراعت و گوسفندانش و همچنين فرزندان او از ميان بروند ، و آفات و بلاها در مدت كوتاهى آنها را از ميان برد ، ولى نه تنها از مقام شكر ايوب كاسته نشد بلكه افزوده گشت ! او از خدا خواست كه اين بار بر بدن ايوب مسلط گردد ، و آن چنان بيمار