[ سوره ص ‹ 38 › : آيات 30 تا 33 ] وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّه أَوَّابٌ ‹ 30 › إِذْ عُرِضَ عَلَيْه بِالْعَشِيِّ الصَّافِناتُ الْجِيادُ ‹ 31 › فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ ‹ 32 › رُدُّوها عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَالأَعْناقِ ‹ 33 › ترجمه : 30 - ما « سليمان » را به داود بخشيديم ، چه بنده خوبى ؟ چرا كه همواره به سوى خدا بازگشت مىكرد ( و به ياد او بود ) . 31 - به خاطر بياور هنگامى را كه عصرگاهان اسبان چابك تندرو را بر او عرضه داشتند . 32 - گفت من اين اسبان را به خاطر پروردگارم دوست دارم ( من مىخواهم از آنها در جهاد استفاده كنم او هم چنان به آنها نگاه مىكرد ) تا از ديدگانش پنهان شدند . 33 - ( آنها آن قدر جالب بودند كه گفت ) بار ديگر آنها را بازگردانيد و دست به ساقها و گردنهاى آنها كشيد ( و آنها را نوازش داد ) تفسير : سليمان از نيروى رزمى خود سان مىبيند اين آيات هم چنان بحث گذشته را پيرامون داود ادامه مىدهد . در نخستين آيه ، خبر از بخشيدن فرزند برومندى همچون « سليمان » به او مىدهد كه ادامه دهنده حكومت و رسالت او بود ، مىگويد : « ما سليمان را به داود بخشيديم ، چه بنده خوبى ؟ چرا كه همواره به سوى خداوند و آغوش حق باز مىگشت »