توجيهات مفسران بعضى از مفسران توجيهات ديگرى براى داستان داود گفته‌اند ، گر چه با ظاهر آيات سازگار نيست ولى براى تكميل بحث اشاره به بعضى از آنها را بىمناسبت نمىدانيم . از جمله اينكه حضرت داود ساعات خود را با برنامه منظم تقسيم كرده بود ، و جز در ساعات خاصى ارباب رجوع را نمىپذيرفت . روزى دو نفر كه قصد قتل او را داشتند خواستند نزد او آيند در حالى كه داود در محراب به عبادت پروردگار مشغول بود ، از فرصت استفاده كرده و از محراب او بالا رفتند ، هنگامى كه نزد او آمدند محافظان را در اطراف مشاهده كردند ترسيدند و فورا دروغى جعل كرده گفتند : ما دو نفر شاكى هستيم كه براى دادخواهى نزد تو آمده‌ايم ، و ماجرايى را كه قرآن مىگويد شرح دادند ، داود ميان آنها قضاوت كرد ، اما نظر به اينكه آگاه بود اين صحنه سازى به منظور قتل او بوده خشمگين شده و تصميم بر انتقام از آنان گرفت ، اما چيزى نگذشت كه از اين تصميم پشيمان گشت و استغفار كرد ( 1 ) . 2 - مفسر بزرگ نويسنده « الميزان » در اينجا بيانى دارد كه از نظر اساس و پايه هماهنگ با چيزى است كه ساير مفسران بزرگ اسلام در تفسير اين ماجراى داود گفته‌اند ، و ما نيز در بالا آورديم ، ولى در پاره اى از جهات با آن تفاوت دارد كه ذيلا از نظر شما مىگذرد : « بسيارى از مفسران معتقداند كه آن دو نفر شاكى كه وارد بر داود شدند از فرشتگان خدا بودند كه خداوند آنان را براى آزمايش داود فرستاد .

--> ( 1 ) در تفسير « فخر رازى » و « روح المعانى » اين بحث به عنوان يك توجيه ذكر شده « و مراغى » در تفسير خود آن را پذيرفته است .