نه پشيمانى سودى دارد ، نه امكان جبران موجود است ، و نه فريادها بجايى مىرسد . آخرين آيه مورد بحث به يكى ديگر از سخنان كفار و منكران كه از روى سخريه و استهزاء مىگفتند اشاره كرده مىگويد : « آنها گفتند : پروردگارا ! نصيب ما را از عذابت هر چه زودتر قبل از روز حساب به ما ده » ! ( * ( وَقالُوا رَبَّنا عَجِّلْ لَنا قِطَّنا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسابِ ) * ) . اين كوردلان مغرور آن چنان مست باده غرور بودند كه حتى عذاب الهى و دادگاه عدلش را به باد مسخره مىگرفتند ، و مىگفتند : چرا سهميه عذاب ما تاخير كرد ؟ چرا خدا زودتر سهميه ما را نمىدهد ؟ ! در ميان اقوام پيشين اين چنين سبك مغزان از خود راضى نيز كم نبودند ، اما در لحظه گرفتارى در چنگال عذاب الهى مانند حيوانات نعره مىكشيدند ، و كسى به فريادشان نمىرسيد . « قط » ( بر وزن جن ) در اصل به معنى چيزى است كه از عرض بريده مىشود ، و « قد » ( بر همين وزن ) به معنى چيزى است كه از طول بريده مىشود ! و از آنجا كه نصيب و سهميه معين هر كس گويى چيزى مقطوع و بريده شده است ، اين واژه در معنى سهم نيز به كار رفته است . و گاه به معنى كاغذى است كه چيزى بر آن مىنگارند ، و يا نام اشخاص و جوائز آنها را در آن مىنويسند . لذا بعضى از مفسران در تفسير آيه فوق گفته‌اند منظور اين است « خداوندا نامه اعمال ما را پيش از روز جزا به دست ما ده » اين سخن را زمانى گفتند كه آيات قرآن خبر داد گروهى در روز قيامت نامه اعمالشان در دست راست و گروهى