ولى از آنجا كه اين شان نزول مطالب تازه اى دارد ما آن را از تفسير « على بن ابراهيم » در اينجا مىآوريم ، و آن اين است كه : هنگامى كه رسول خدا دعوتش را آشكار كرد سران قريش نزد ابو طالب آمدند و گفتند اى ابو طالب فرزند برادرت ما را سبك مغز مىخواند ، و به خدايان ما ناسزا مىگويد ، جوانان ما را فاسد نموده ، و در جمعيت ما تفرقه افكنده است ، اگر اين كارها به خاطر كمبود مالى است ما آن قدر مال براى او جمعآورى مىكنيم كه ثروتمندترين مرد قريش شود ، و حتى حاضريم او را به رياست برگزينيم . ابو طالب اين پيام را به رسول اللَّه ص عرض كرد : پيامبر ص فرمود : لو وضعوا الشمس فى يمينى و القمر فى يسارى ما اردته ، و لكن كلمة يعطونى يملكون بها العرب و تدين بها العجم و يكونون ملوكا فى الجنة ! : « اگر آنها خورشيد را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند من به آن تمايل ندارم ، ولى ( به جاى اين همه وعده‌ها ) يك جمله ، با من موافقت نمايند تا در سايه آن بر عرب حكومت كنند ، و غير عرب نيز به آئين آنها درآيند ، و آنها سلاطين بهشت خواهند بود » ! . ابو طالب اين پيام را به آنها رسانيد ، آنها گفتند : حاضريم به جاى يك جمله ده جمله را بپذيريم ( كدام جمله منظور تو است ؟ ) . پيامبر ص به آنها فرمود : تشهدون ان لا إله الا اللَّه و انى رسول اللَّه : « گواهى دهيد كه معبودى جز اللَّه نيست و من رسول خدا هستم » . آنها ( از اين سخن سخت وحشت كردند و ) گفتند : ما 360 خدا را رها كنيم تنها به سراغ يك خدا برويم ؟ چه چيز عجيبى ؟ ! ( آن هم خدايى كه هرگز ديده نمىشود ! ) . در اينجا آيات زير نازل شد « * ( وَعَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَقالَ