نسبت به ذات پاكش مىباشد . و در جمله دوم همه پيامبران را مورد لطف بىپايان خويش قرار داده و مىگويد : « سلام بر رسولان » ( * ( وَسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ) * ) . سلامى كه نشانه سلامت و عافيت از هر گونه عذاب و كيفر روز قيامت ، سلامى كه امان در برابر شكستها و دليل بر پيروزى بر دشمنان است . قابل توجه اينكه در آيات اين سوره بر بسيارى از پيامبران جداگانه سلام فرستاده ، در آيه 79 فرمود : سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ ، و در آيه 109 سَلامٌ عَلى إِبْراهِيمَ ، و در آيه 120 سَلامٌ عَلى مُوسى وَهارُونَ و در آيه 130 سَلامٌ عَلى إِلْياسِينَ . اما در اينجا تمام اين سلامها و غير اينها را در يك جمله خلاصه و جمعبندى كرده مىفرمايد : « سلام بر همه پيامبران مرسل » . و سرانجام آخرين جمله سخن را با حمد الهى پايان داده مىگويد : « حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است » ( * ( وَالْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) . سه آيه اخير مىتواند اشاره و مرورى اجمالى بر تمام اين مسائل اين سوره باشد ، چرا كه بخش مهمى از اين سوره پيرامون توحيد و مبارزه با انواع شرك بود ، و آيه اول با تسبيح و تنزيه خداوند از توصيفهاى مشركان همه را بازگو مىكند . بخش ديگرى از اين سوره بيان گوشه هايى از حالات هفت پيامبر بزرگ بود ، آيه دوم اشاره اى به آنها است . و بالآخره بخش ديگرى از نعمتهاى الهى ، مخصوصا انواع نعمتهاى بهشتى ،