ترجمه : 139 - و يونس از رسولان ما بود . 140 - به خاطر بياور زمانى را كه به سوى كشتى مملو ( از جمعيت و بار ) فرار كرد . 141 - و با آنها قرعه افكند ( و قرعه بنام او اصابت كرد و ) مغلوب شد . 142 - ( او را به دريا افكندند ) و ماهى عظيمى او را بلعيد ، در حالى كه مستحق ملامت بود ! 143 - و اگر او از تسبيحكنندگان نبود . . . 144 - تا روز قيامت در شكم ماهى مىماند . 145 - ( به هر حال ما او را رهايى بخشيديم و ) او را در يك سرزمين خشك خالى از گياه افكنديم در حالى كه بيمار بود . 146 - و كدوبنى بر او رويانديم ( تا در سايه برگهاى پهن و مرطوبش آرامش يابد ) . 147 - و او را به سوى جمعيت يكصد هزار نفرى ، يا بيشتر ، فرستاديم . 148 - آنها ايمان آوردند و تا مدت معلومى آنان را از مواهب زندگى بهره مند ساختيم . تفسير : يونس در بوته امتحان اين ششمين و آخرين سرگذشت انبياء و اقوام پيشين است كه در اين سوره آمده سرگذشت « يونس » و قوم توبه كارش ، و جالب اينكه در پنج سرگذشت پيشين كه از قوم « نوح » و « ابراهيم » و « موسى » و « هارون » و « الياس » و « لوط » سخن مىگفت همه به اينجا منتهى مىشد كه اين اقوام هرگز بيدار نشدند و به عذاب الهى گرفتار شدند ، و خدا اين پيامبران بزرگ را از ميان آنها نجات داد . اما در اين داستان پايان قضيه به عكس آنها است ، قوم كافر يونس با مشاهده نشانه اى از عذاب الهى بيدار شدند و توبه كردند ، و خدا آنها را مشمول الطاف خويش قرار داد ، و از بركات مادى و معنوى بهره مند نمود ، حتى يونس را به خاطر ترك اولايى كه به خاطر تعجيل در مهاجرت از ميان اين قوم انجام داد ، گرفتار مشكلات و ناراحتى كرد ، و حتى در مورد او به « ابق » كه معمولا در باره بندگان