( * ( إِنَّ إِلهَكُمْ لَواحِدٌ ) * ) . سوگند به آن مقدساتى كه گفته شد كه بتها همه بر بادند ، و هيچگونه شريك و شبيه و نظيرى براى پروردگار نيست . سپس مىافزايد : « همان پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو قرار دارد ، و پروردگار مشرقها » ! ( * ( رَبُّ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَما بَيْنَهُما وَرَبُّ الْمَشارِقِ ) * ) . در اينجا دو سؤال پيش مىآيد : 1 - بعد از ذكر آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو قرار گرفته ديگر چه نيازى به ذكر « مشارق » ( مشرقها ) مىباشد كه اين نيز جزئى از آن است . پاسخ اين سؤال با توجه به يك نكته روشن مىشود و آن اينكه : « مشارق » خواه اشاره به مشرقها و خاستگاههاى خورشيد در ايام سال بوده باشد ، و يا مشرقهاى ستارگان مختلف آسمان ، همه داراى نظم و برنامه خاصى است كه نظام آنها علاوه بر نظام آسمانها و زمين قدرت و علم بىپايان آفريننده و مدبر آنها است . خورشيد آسمان در هر روز از سال از نقطه اى غير از نقطه روز قبل و بعد طلوع مىكند ، و فاصله اين نقاط با يكديگر آن قدر منظم و دقيق است كه حتى يك هزارم ثانيه كم و زياد نمىشود ، و هزاران هزار سال است كه نظم « مشارق شمس » برقرار مىباشد . در طلوع و غروب ستارگان ديگر نيز همين نظام حكمفرما است . بعلاوه اگر خورشيد اين مسير تدريجى را در طول سال نمىپيمود ، فصول چهارگانه و بركات مختلفى كه از آن حاصل مىشود عايد ما نمىگشت ، و اين خود نشانه ديگرى بر عظمت و تدبير او است . از اين گذشته يكى ديگر از معانى « مشارق » اين است كه زمين به خاطر