و بالاتر از همه رنج پدر بزرگوارش را كه به تنهايى بيش از همه در رنج و شكنجه بود و غير از دردهاى خود ، بار غم ديگران را نيز بر دل مى گرفت و بردوش مى كشيد . پدر عاليقدرش را مى ديد كه چگونه يكى از نابكاران حيوان صفت قريش ، مشت‌هاى خود را پر از خاك و خاكروبه و زباله و آلودگى ها كرده و بر سر و صورت نورانى او مى پاشيد و چهرهء زيبا و قامت رعنايش را آلوده مى ساخت . و آنگاه آن دختر خردسال و نازك دل و مهربان ، پدر را در آغوش مى كشيد و در حالى كه اشك در چشم و بغضى در گلو داشت ، با دست‌هاى كوچك و ظريفش آن آلودگى ها را شست و شو مى داد و سر و صورت پدر را پاك مى كرد . آرى اين صحنه ها را مى ديد و از شدت تأثر اشك در چشمانش حلقه مى زد و به ياد مادر تازه در گذشته اش ، مى افتاد و دلش آتش مى گرفت ، اما با اين همه سعى داشت پدر ، اين حالت را نبيند تا رنج و دردش افزون تر نشود . ولى پدر ، كه همه چيز برايش روشن و آشكار بود ، رنج دختر كوچك را مى ديد و با آن لحن آسمانى و صداى زيبا و پر طنينش كه فرشتگان آسمان براى شنيدنش صف مى بستند ، دختر خردسال و مهربان را دلدارى مى داد و مى گفت : دخترم ! گريه نكن و غمگين مباش . خداوند يار و ياور پدر تو است و سرانجام فتح و پيروى عطا خواهد كرد . بلى ، دوران كودكى فاطمه ( عليه السلام ) ، بدين گونه مى گذشت . آن صدمه ها و لطمه‌هاى روحى ، دختر خردسال را به تحمل رنج و درد ، عادت مى داد و توان و مقاومتش را مى افزود و چون فولاد آبديده اش مى كرد . و از سوى ديگر ، دلداريهاى پدر و آن همه اميدهايى كه به لطف و عنايت الهى در دل او مى پرورانيد ، باعث مى شد كه نيروى صبر و استقامت و پايدارى اش هرچه بيشتر تحكيم يابد . و از آنجا كه دوران كودكى او همزمان با بحران مشكلات تبليغى پدر بزرگوارش رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) بود ، او نيز پا به پاى رشد و شكوفايى اسلام رشد مى كرد و بزرگتر مى شد . اما در جريان اين بزرگتر شدن ، چه رنج‌هاى عظيمى را مى ديد و تحمل مى كرد ، فقط خدا مىداند و بس . . . در آن زمان پيامبر اسلام از طرف قريش ، هر روز با مشكلات جديدى روبرو مى شد . هر روز با مسائل حاد اقتصادى و فكرى تهديد مى گشت و مشركين بر سر راه او ، و در ارتباط با دعوت عظيم تاريخ ساز و جهان شمول وى ، موانع و مخاطرات تازه‌اى ايجاد مى كردند . فاطمه ( عليه السلام ) هنوز كودكى بيش نبود كه گاهى مى ديد دشمنان قسم خورده ء