بخش اول / ولادت صديقهء طاهره ( ع ) . . . آفتاب ، از كجا طلوع مىكند ، از كجا نور مى افشاند ، و پرتو پر تلألؤ خود را ، از كجا همچون بارانى از پولك‌هاى طلايى و ذراتى از گرد نقره و قطراتى از شبنم عطر آگين ، فرو مىپاشد ؟ . . . اگر بر خاستگاه آفتاب طبيعت ، افق‌هاى سيمابگون پهنهء جهان ما است ، آفتاب معنويت و روحانيت ، خانه اى ديگر بر خاستگاهى ديگر دارد : خانهء محمد ( صلى الله عليه وآله ) رسول خدا ، پيامبر اسلام ، و آخرين پيامبر الهى ، خانهء نور و جايگاه آفتاب معنويت است . . . اينجا ، اين خانهء كوچك وساده ، اما در عين حال شكوهمند و پر جلال - كه شكوه و جلال آن ، نه در عظمت ساختمان كه در عظمت صاحب آن و عزت ساكنان آنست - خانه اى است كه آفتاب معنويت و روحانيت ، در آن تجسم پيدا مىكند و آفتاب طبيعت ، اين چراغ پر فروغ منظومهء شمسى ، با چشم حسرت بدان مىنگرد . . . و دو گستره ء انوار همين آفتاب زرتاب است كه آن اختر تابناك عصمت و طهارت ، يعنى فاطمه زهرا ( عليه السلام ) چشم به جهان مى گشايد ، تا چشم جهان را به تماشاى جمال پر جلال خود ، خيره سازد . . . . . . آرى ، فاطمه زهرا ( عليه السلام ) آن اختر تابان عصمت و طهارت ، در خاندان نور ، در خانهء وحى ، در فرودگاه فرشتگان آسمان ، در منزلگه جبرئيل ، در مشرق رسالت و تقوى چشم به جهان گشود ، و جهان اسلام و افق معنويت و روحانيت را با طلوع مسعود وجود مبارك خويش ، نورى ديگر و فروغى ديگر بخشيد . . . او در خانه اى چشم به جهان گشود كه چشمان پر انتظار جهان انسانيت ، در درازاى زمانها ، و در فراخناى مكانها ، بدان دوخته شده است . خانه اى كه چشم جهان و چشم تاريخ به شعاعهاى پر نور و گرم و گرمى بخش فروغ تربيتهاى آن و روشنايى تعليمات و اشراقات آن ، خيره مانده است . خانه اى كه با همهء كوچكى و سادگى اش ، مكتب پر عظمت و پر جلال و انسان ساز جهان انسانيت است . خانه اى كه جايگاه و پايگاه يگانه معلم راستين جامعهء انسانيت ، در آن قرار داده شده است ، خانهء محمد ( صلى الله عليه وآله ) خانهء پيامبر