در آخرين آيه مورد بحث كه پنجمين فرمان به پيامبر ص مىباشد بار ديگر به مساله توحيد كه سخن را از آن آغاز كرده بود باز مىگردد و با اين مساله بحث را خاتمه مىدهد : مىفرمايد : « بگو كسانى را كه به عنوان شريك به خداوند ملحق ساخته‌ايد به من ارائه دهيد » ( * ( قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِه شُرَكاءَ ) * ) . آنها چه ارزشى و لياقتى دارند ؟ اگر منظورتان اين يك مشت سنگ و چوب بيجان و خاموش است ، زهى بدبختى و شرمسارى كه ساخته‌ها و پرداخته‌هاى دست خود را از عالم جمادات كه پائينترين موجوداتند برگيريد و همسان خداوند بزرگ پنداريد . و اگر اينها را سمبل ارواح و فرشتگان مىدانيد باز مصيبت است و گمراهى ، چرا كه آنها نيز مخلوق او هستند و سر بر فرمان او . لذا به دنبال اين جمله با يك كلمه خط بطلان بر همه اين اوهام كشيده مىگويد « نه هرگز چنين نيست » ! ( كلا ) . اينها هرگز ارزش معبود بودن را ندارند ، و در اين پندارهاى شما چيزى از واقعيت نيست ، بس است بيدار شويد ، تا كى اين راه نادرست را ادامه مىدهيد ؟ ! در حقيقت « كلا » كلمه كوچكى است كه همه اين معانى را در بر گرفته . و سرانجام براى تاكيد و تحكيم اين سخن مىگويد : « بلكه تنها اوست خداوند عزيز و حكيم » ( * ( بَلْ هُوَ اللَّه الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) * ) . عزت و شكستناپذيريش ايجاب مىكند كه در حريم ربوبيتش كسى راه نيابد ، و حكمتش اقتضا مىكند كه اين قدرت را بجا صرف كند . آرى داشتن اين صفات نشانه واجب الوجود بودن اوست و واجب الوجود هستى بىانتهاست هرگز قابل تعدد نيست و شريك و شبيهى ندارد ، چرا كه هر تعددى او را محدود و ممكن مىسازد ، كه وجود بى پايان هميشه يكى است