بجا آورد وَقالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلى والِدَيَّ : « گفت پروردگارا ! مرا يارى و الهام كن تا بتوانم شكر نعمتهايى را كه بر من و پدر و مادرم ارزانى داشته اى بجاى آورم » ( نمل - 19 ) . رهبرى كه حتى اجازه نمىداد كسى آگاهانه به مورچه اى ستم كند ، لذا در وادى نمل ، مورچه اى صدا زد يا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَجُنُودُه وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ : « اى مورچگان به لانه‌ها برويد مبادا سليمان و لشكريانش ناآگاهانه شما را پايمال كنند » ! ( نمل - 18 ) . عبادتكارى بود كه هر گاه لحظه اى به دنيا مشغول و از ذكر خدا غافل مىشد در مقام جبران بر مىآمد و مىگفت : إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي : « افسوس كه علاقه به نيكيها مرا لحظه اى از ياد خدايم به خود مشغول داشت » ( ص - 32 ) . حكيمى بود كه در عين قدرت جز با منطق سخن نمىگفت ، و حتى در گفتگو با پرنده اى همچون هدهد ، حق و عدالت را از دست نمىداد . حاكمى بود كه معاونش آن چنان از « علم كتاب » سرشار بود كه در يك لحظه مىتوانست تخت بلقيس را حاضر كند . و قرآن او را با اوصافى همچون اواب ( بسيار بازگشت كننده به سوى خدا ) و نعم العبد ( بنده بسيار خوب ) خوانده . كسى كه خداوند « حكومت » و « علم » را در اختيار او قرار داده بود و كسى كه او را مشمول هدايت خويش فرموده بود ، و كسى كه يك لحظه در عمرش به خدا شرك نورزيد . ولى با اين حال ببينيم تورات تحريف يافته كنونى چگونه دامان پاك اين پيامبر بزرگ را آلوده به شرك و غير آن مىكند . تورات بدترين نسبتها را در زمينه بنا كردن بتكده و ترويج از بت پرستى