بخشنده نعمت امكان پذير نيست ، بعلاوه مطالعه اين نعمتها و اينكه هرگز بتها در آن دخالت و تاثيرى ندارند وسيله اى خواهد بود براى ابطال شرك . لذا در آيات بعد به تشريح حال مشركان پرداخته چنين مىگويد : « آنها غير از خدا معبودانى براى خويش برگزيدند به اين اميد كه از سوى آنها يارى شوند » ( و مورد حمايت بتان قرار گيرند ) ( * ( وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّه آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ ) * ) . چه خيال خام و فكر باطلى ؟ كه اين موجودات ضعيف را كه هيچ قدرتى بر دفاع از خويشتن ندارند تا چه رسد به ديگران ، در كنار خالق زمين و آسمان و بخشنده آن همه مواهب قرار دهند ، و در حوادث مشكل زندگى از آنان يارى طلبند ؟ آرى آنها گاه براى اين به سراغ بتها مىرفتند كه مايه عزتشان باشد « وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّه آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا » ( مريم - 81 ) . و گاه آنها را شفيعان در درگاه خداوند مىپنداشتند « وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّه ما لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّه » « آنها غير از خدا موجوداتى را مىپرستند كه نه زيانى مىتوانند به آنها برسانند و نه سودى ، مىگويند اينها شفيعان ما در درگاه خدا هستند » ! به هر حال تمام اين پندارها نقش بر آب است ، و چنان كه قرآن در آيه « 192 سوره اعراف » مىفرمايد : « اين بتان نه مىتوانند يارى عابدانشان كنند ، و نه حتى يارى خودشان » « وَلا يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْراً وَلا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ » . لذا در آيه بعد مىافزايد : « آنها قادر به نصرت و يارى عبادت كنندگان خويش نيستند ، و اين عابدان در قيامت لشكر آنها خواهند بود و همگى در آتش