[ سوره يس ‹ 36 › : آيات 33 تا 36 ] وَ آيَةٌ لَهُمُ الأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها وَأَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْه يَأْكُلُونَ ‹ 33 › وَجَعَلْنا فِيها جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَأَعْنابٍ وَفَجَّرْنا فِيها مِنَ الْعُيُونِ ‹ 34 › لِيَأْكُلُوا مِنْ ثَمَرِه وَما عَمِلَتْه أَيْدِيهِمْ أَ فَلا يَشْكُرُونَ ‹ 35 › سُبْحانَ الَّذِي خَلَقَ الأَزْواجَ كُلَّها مِمَّا تُنْبِتُ الأَرْضُ وَمِنْ أَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لا يَعْلَمُونَ ‹ 36 › ترجمه : 33 - زمين مرده براى آنها آيتى است ، ما آن را زنده كرديم ، و دانه هايى از آن خارج ساختيم ، و آنها از آن مىخورند . 34 - و در آن باغهايى از نخلها و انگورها قرار داديم و چشمه هايى از آن بيرون فرستاديم . 35 - تا از ميوه آن بخورند در حالى كه دست آنها هيچ دخالتى در ساختن آن نداشته است ، آيا شكر خدا را بجا نمىآورند ؟ 36 - منزه است كسى كه تمام « زوجها » را آفريد ، از آنچه زمين مىروياند ، و از خود آنها