در حالى كه شايد خودشان نيز مىدانستند كه در طول تاريخ همه پيامبران از نسل آدم بوده‌اند ، از جمله ابراهيم را كه همگى به رسالت مىشناختند مسلما انسان بود ، و از اين گذشته مگر نيازها و مشكلات و دردهاى انسانها را جز انسان مىتواند درك كند ؟ ( 1 ) . در اينكه چرا در آيه روى صفت « رحمانيت » خداوند تكيه شده ، ممكن است از اين نظر باشد كه خداوند ضمن نقل سخن آنها مخصوصا روى اين صفت تكيه مىكند كه پاسخ آنها در نقل گفته خودشان نهفته باشد ، زيرا چگونه ممكن است خداوندى كه رحمت عامش سراسر عالم را فرا گرفته است پيامبرانى براى تربيت نفوس و دعوت به رشد و تكامل انسان نفرستد ؟ اين احتمال نيز داده شده است كه آنها مخصوصا روى وصف رحمان تكيه كردند كه بگويند خداوند مهربان كار بندگان خود را با فرستادن پيامبران و تنظيم تكاليف مشكل نمىكند ! آنها را آزاد مىگذارد ! اين منطق سست و بىپايه با سطح افكار اين گروه متناسب بود . به هر حال اين پيامبران از مخالفت سرسختانه آن قوم گمراه مايوس نشدند و ضعف و سستى به خود راه ندادند ، و در پاسخ آنها چنين « گفتند : پروردگار ما مىداند كه ما قطعا فرستادگان او به سوى شما هستيم » ( * ( قالُوا رَبُّنا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ ) * ) . « و بر عهده ما چيزى جز ابلاغ رسالت به طور آشكار و روشن نيست » ( * ( وَما عَلَيْنا إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِينُ ) * ) .

--> ( 1 ) در باره فلسفه همگونى پيامبران با امتها در جلد 12 صفحه 289 ( ذيل آيه 94 اسراء ) مشروحا بحث كرده‌ايم .