[ سوره يس ‹ 36 › : آيات 11 تا 12 ] إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْه بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِيمٍ ‹ 11 › إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى وَنَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَآثارَهُمْ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْناه فِي إِمامٍ مُبِينٍ ‹ 12 › ترجمه : 11 - تو تنها كسى را انذار مىكنى كه از اين يادآورى الهى پيروى كند ، و از خداوند رحمان در پنهان بترسد ، چنين كسى را به آمرزش و پاداش پر ارزش بشارت ده ! 12 - ما مردگان را زنده مىكنيم ، و آنچه را از پيش فرستاده‌اند و تمام آثار آنها را مىنويسيم ، و همه چيز را در « كتاب » احصا كرده‌ايم . تفسير : چه كسانى انذار تو را مىپذيرند ؟ در آيات گذشته سخن از گروهى در ميان بود كه به هيچوجه آمادگى پذيرش انذارهاى الهى را ندارند و انذار و عدم انذار در برابر آنها يكسان است ، اما آيات مورد بحث از گروه ديگرى كه درست در نقطه مقابل آنها قرار گرفته‌اند سخن مىگويد ، تا با مقايسه با يكديگر - همانگونه كه روش قرآن در بحث است - مساله روشنتر شود . مىفرمايد « تو تنها كسى را انذار مىكنى كه از » ذكر « پيروى كند ، و از خداوند رحمن در پنهان بترسد » ( * ( إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ