شكستناپذيرى است كه در تمام طول اعصار و قرون به صورت يك معجزه جاويدان باقى مىماند ، و هيچ قدرتى نمىتواند عظمت آن را از صفحه دلها محو كند . و تكيه روى « رحيميت » خداوند براى بيان اين حقيقت است كه رحمت او ايجاب كرده كه چنين نعمت بزرگى را در اختيار انسانها بگذارد . بعضى از مفسران اين دو توصيف را براى بيان دو نوع عكس العمل متفاوت مىدانند كه ممكن است مردم در برابر نزول اين كتاب آسمانى و فرستادن اين رسول نشان دهند : اگر به انكار و تكذيب بر خيزند خداوند با عزت و قدرتش آنها را تهديد كرده ، و اگر از در تسليم و قبول در آيند خدا با رحمتش آنها را بشارت داده . ( 1 ) . بنا بر اين عزت و رحمتش كه يكى مظهر « انذار » و ديگرى مظهر « بشارت » است با هم آميخته و اين كتاب بزرگ آسمانى را در اختيار انسانها گذارده است . در اينجا سؤالى مطرح است كه مگر مىتوان حقانيت يك پيامبر يا كتاب آسمانى را با سوگند و تاكيد اثبات كرد ؟ ولى پاسخ اين سؤال در دل آيات فوق نهفته است ، زيرا از يك سو قرآن را توصيف به حكيم بودن مىكند ، اشاره به اينكه حكمتش بر كسى پوشيده نيست ، و خود دليل بر حقانيت خويش است . ديگر اينكه پيامبر ص را به ره سپردن بر « صراط مستقيم » توصيف كرده ، يعنى محتواى دعوت او خود بيان مىكند كه مسير او مسير مستقيمى است ، سوابق زندگى او نيز نشان مىدهد كه او طريقى جز طريق مستقيم ندارد . و ما در بحثهاى دلائل حقانيت پيامبران اين مطلب را اشاره كرده‌ايم كه يكى از بهترين طرق براى پى بردن به حقانيت آنها اين است كه محتواى دعوت آنان دقيقا بررسى شود ، هر گاه هماهنگ با فطرت و عقل و و جدان بود و در سطحى

--> ( 1 ) « تفسير كبير فخر رازى » ذيل آيه مورد بحث .