چنين نيست ، زيرا در مورد اول اضافه به فاعل است ، و در مورد دوم به مفعول ، در مورد اول سخن از سنتگذار است ، و در مورد دوم سخن از كسى است كه اين سنت الهى در باره او اجرا مىشود . آيه بعد اين گروه مشرك و مجرم را به پىگيرى آثار گذشتگان و سرنوشتى كه به آن گرفتار شدند دعوت مىكند ، تا آنچه را از تاريخ درباره آنها شنيده‌اند با چشم در سرزمينهاى متعلق به آنها ، و در لابلاى آثارشان ببينند ، تا بيان به عيان تبديل گردد . مىفرمايد : « آيا سير در زمين نكردند تا بنگرند عاقبت كار كسانى كه پيش از آنها بودند چه شد » ؟ ! ( * ( أَ وَلَمْ يَسِيرُوا فِي الأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ) * ) . اگر اينها چنين تصور مىكنند كه از آنان نيرومندترند سخت در اشتباهند ، چرا كه « آنها از اينها قويتر و پر قدرتتر بودند » ( * ( وَكانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً ) * ) . فرعونيان كه سرزمين مصر را جولانگاه قدرت خويش قرار داده بودند و نمروديان كه با قدرت تمام بر پهنه سرزمين بابل و كشورهاى ديگر حكومت مىكردند آن چنان قوى بودند كه بت پرستان مكه در برابر آنها هيچ به حساب نمىآيند . به علاوه انسانها هر قدر نيرومند و قوى باشند قدرت آنها در برابر قدرت خداوند صفر است ، چرا كه « نه چيزى در آسمان ، نه در زمين ، از حوزه قدرت او فرار نخواهد كرد ، و او را عاجز و ناتوان نخواهد ساخت » ( * ( وَما كانَ اللَّه لِيُعْجِزَه مِنْ شَيْءٍ فِي السَّماواتِ وَلا فِي الأَرْضِ ) * ( 1 ) .

--> ( 1 ) جمله « ليعجزه » همانگونه كه قبلا گفته‌ايم از ماده « اعجاز » به معنى ناتوان ساختن است و به همين علت در بسيارى از موارد به معنى گريختن از قلمرو قدرت يا دست نيافتن بر كسى آمده است .