توبه آنها را با شرائطش در هر مرحله كه باشد پذيرا مىشود . بنا بر اين ذيل آيه ناظر به وضع مشركان و شمول رحمت الهى نسبت به آنان به هنگام توبه و بازگشت است . بعضى از مفسران اين دو وصف را در ارتباط با نگهدارى آسمان و زمين دانسته‌اند ، چرا كه زوال آنها عذاب و مصيبت است ، و خداوند به مقتضاى حلم و غفرانش اين عذاب و مصيبت را دامنگير مردم نمىكند ، هر چند گفتار و اعمال بسيارى از آنها ايجاب مىكند كه اين عذاب نازل گردد ، همانگونه كه در آيات 88 تا 90 سوره مريم آمده است وَقالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْئاً إِدًّا تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْه وَتَنْشَقُّ الأَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا : « آنها گفتند خداوند رحمان فرزندى براى خود اختيار كرده ، چه سخن زشت و زننده اى ؟ ! نزديك است آسمانها به خاطر اين سخن از هم متلاشى گردد ، و زمين شكافته شود ، و كوه‌ها به شدت فرو ريزد . اين نكته نيز قابل توجه است كه جمله و لئن زالتا . . . به اين معنى نيست كه اگر آنها زائل شوند كسى جز خداوند آنها را نگهدارى نمىكند ، بلكه به اين معنى است كه اگر در آستانه زوال و سقوط قرار گيرند تنها خدا مىتواند آنها را حفظ كند ، و گرنه حفظ كردن بعد از زوال مفهومى ندارد . بارها در طول تاريخ بشر اين نكته پيش آمده است كه بعضى از ستاره شناسان پيش بينى كرده‌اند كه ممكن است فلان ستاره دنباله دار و يا غير آن در مسير خود از كنار كره زمين بگذرد و احتمالا با آن تصادف كند ، اين پيشبينىها افكار تمام جهانيان را در نگرانى فرو برده است ، در اين شرايط اين احساس براى همه پيدا مىشده كه در مقابل اين ماجرا هيچ كارى از هيچكس ساخته نيست ، چرا كه اگر فلان كره آسمانى به سوى زمين بيايد و تحت تاثير جاذبه با يكديگر بر خورد كنند اثرى از تمدن چندين هزار ساله بشر ، و حتى موجودات زنده ديگر بر صفحه