از كتب لغت و تفسير آمده هر دو به يك معنى است ، و در اصل به معنى ناهموارى زمين است ، و از آنجا كه غم و اندوه روح انسان را ناهموار و خشن مىسازد ، اين تعبير در اين معنى به كار رفته است ( 1 ) . سپس اين مؤمنان بهشتى مىافزايند : « پروردگار ما غفور و شكور است » ( * ( إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ ) * ) . با وصف غفوريتش اندوه سنگين لغزشها و گناهان را بر طرف ساخته ، و با وصف شكوريتش مواهب جاودانى كه هرگز سايه شوم غم بر آنها نمىافتد به ما ارزانى داشته . گناهان بسيار ما را غفرانش پوشانده ، و اعمال اندك و ناچيز ما را با شكوريتش پاداش فراوان بخشيده . سرانجام به سراغ آخرين نعمت كه نبودن عوارض ناراحتى و عوامل مشقت و خستگى و رنج و تعب است رفته ، از قول آنها مىگويد : « ستايش براى آن خدايى است كه با فضل خود ما را در اين سراى اقامت جاويدان جاى داد كه نه در آنجا رنج و تعبى به ما مىرسد و نه خستگى و واماندگى » ! ( * ( الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِه لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَلا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ ) * ) . از يك سو آنجا سراى اقامت است و چنان نيست كه انسان تا مىخواهد به محيط آن آشنا شود و به آن دل ببندد بانگ « الرحيل » سر داده شود .

--> ( 1 ) در « تاج العروس » از بعضى از علماى ادب نقل شده هنگامى كه اين كلمه با اعراب رفع و جر به كار مىرود با سكون « ز » تلفظ مىشود ، و هنگامى كه به صورت منصوب است با فتح « ز » البته اين سخن نمىتواند به صورت يك قانون هميشگى در ادبيات عرب باشد ، هر چند غالبا چنين است ، زيرا در قرآن مجيد در بعضى از موارد در حالت نصبى نيز با سكون « ز » آمده است .