علم و پيروان آنها كسانى هستند كه خدا را به خوبى شناخته‌اند و براى او عمل مىكنند ، و به او عشق مىورزند ، چنان كه خداوند فرموده : * ( إِنَّما يَخْشَى اللَّه مِنْ عِبادِه الْعُلَماءُ ) * » ( 1 ) . و در حديث ديگرى از امام صادق ع در تفسير همين آيه مىخوانيم : يعنى بالعلماء من صدق قوله فعله و من لم يصدق قوله فعله فليس بعالم : « منظور از علما كسانى هستند كه اعمال آنها هماهنگ با سخنان آنها باشد كسى كه گفتار و كردارش هماهنگ نباشد عالم نيست » ( 2 ) . و در حديث ديگرى آمده : اعلمكم باللَّه اخوفكم للَّه : « از همه شما عالمتر كسى است كه ترسش از خدا از همه بيشتر باشد » ( 3 ) . كوتاه سخن اينكه « عالمان » در منطق قرآن كسانى نيستند كه مغزشان صندوقچه آراء و افكار اين و آن ، و انباشته از قوانين و فورمولهاى علمى جهان و زبانشان گوياى اين مسائل ، و محل زندگيشان مدارس و دانشگاهها و كتابخانه هاست ، بلكه علما آن گروه از صاحبنظران و دانشمندانند كه نور علم و دانش تمام وجودشان را به نور خدا و ايمان و تقوا روشن ساخته ، و نسبت به وظائفشان سخت احساس مسئوليت مىكنند و از همه پاىبندترند . در سوره قصص نيز خوانديم كه وقتى كه قارون مغرور و از خود راضى كه مدعى مقام علم نيز بود ، ثروت خود را به نمايش گذاشت جمعيت دنيا پرستان كه سخت تحت تاثير آن زرق و برق قرار گرفته بودند آرزو كردند كه اى كاش آنها نيز داراى چنين بهره اى از اموال دنيا بودند ، ولى « عالمان » بنى اسرائيل بر آنها فرياد زدند واى بر شما پاداش الهى براى كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند بهتر است ، و اين مقام تنها در اختيار شكيبايان و افراد پر استقامت قرار

--> ( 1 ) « روضه كافى » طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد 4 صفحه 359 . ( 2 و 3 ) « مجمع البيان » ذيل آيات مورد بحث .