بحث سخن از عدم درك مردگان به طور عادى و طبيعى مىگويد ، اما روايت جنگ بدر يا تلقين ميت مربوط به شرائط فوق العاده است كه خداوند سخنان پيامبرش را به طور فوق العاده به گوش آن مردگان مىرساند . به تعبير ديگر ارتباط انسان در جهان برزخ با عالم دنيا قطع مىشود جز در مواردى كه خداوند فرمان مىدهد اين ارتباط برقرار گردد ، به همين دليل در شرايط عادى ما نمىتوانيم ارتباط با مردگان پيدا كنيم . سؤال ديگر اينكه : اگر صداى ما به گوش مردگان نمىرسد سلام بر پيامبر ص و امامان ع و توسل به آنها و زيارت قبورشان و تقاضاى شفاعت از آنان در پيشگاه خدا چه مفهومى دارد ؟ جمعى از وهابيها كه عموما به جمود فكرى معروفند نيز با تكيه بر همين پندار از ظواهر ابتدايى بى آنكه آيات ديگر قرآن را بررسى كنند ، و براى احاديث بسيارى كه از پيامبر ص نقل شده وقعى بنهند ، مساله توسل را نفى كرده ، و به گمان خود خط بطلان بر آن كشيده‌اند . پاسخ اين سؤال نيز از آنچه در پاسخ سؤال اول گفتيم روشن مىشود ، زيرا حساب پيامبر ص و مردان خدا از ديگران جدا است ، آنها همانند « شهداء » ( بلكه در صف مقدم بر آنان ) قرار دارند و زندگان جاويدند ، و به مصداق أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ « از روزيهاى پروردگار بهره مىگيرند » و به فرمان خداوند ارتباط خود را با اين جهان حفظ مىكنند ، همانگونه كه در اين جهان مىتوانند با مردگان - همچون كشتگان بدر - ارتباط برقرار سازند . روى همين جهت در روايات فراوانى كه در كتب اهل سنت و شيعه آمده است مىخوانيم : پيامبر ص و امامان ع سخن كسانى را كه از دور و نزديك بر آنها سلام مىفرستند ، مىشنوند ، و به آنها پاسخ مىگويد ، و حتى اعمال امت