و در آخرين آيه باز به عنوان تاكيد مجدد مىفرمايد : « و اين كار براى خدا ناممكن نيست » ( * ( وَما ذلِكَ عَلَى اللَّه بِعَزِيزٍ ) * ) . آرى او هر چه را اراده كند به آن فرمان مىدهد موجود باش آن نيز بلافاصله موجود مىشود ، انسان كه سهل است اين سخن در باره تمام عالم هستى صادق است . به هر حال اگر به شما دستور ايمان و اطاعت و پرستش مىدهد همه براى خود شما است و سود و بركات آن عائد خود شما مىگردد . آخرين آيه مورد بحث به پنج « نكته » در ارتباط با آيات قبل اشاره مىكند : نخست اينكه در آيات گذشته آمده بود كه « اگر خدا بخواهد شما را مىبرد و قوم ديگرى را بجاى شما مىآورد » اين سخن ممكن است براى بعضى اين سؤال را به وجود مىآورد كه مخاطبين اين آيه همه از افراد گنهكار نيستند ، چرا كه در هر عصر و زمانى مؤمنان صالحى وجود داشته و دارند ، آيا ممكن است آنها نيز گرفتار عواقب گناهان ديگران شوند و محكوم به فنا گردند ؟ اينجاست كه مىفرمايد « هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد » ( * ( وَلا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى ) * ) . « وزر » به معنى سنگين است و از « وزر » ( بر وزن نظر ) گرفته شده كه به معنى پناهگاه كوه هاست ، و گاه به معنى مسئوليت نيز آمده است ، چنان كه « وزير » را از اين نظر وزير مىگويند كه بار مسئوليت سنگينى بر دوش مىكشد ، « موازره » نيز به معنى معاونت است چرا كه هر كسى به هنگام معاونت قسمتى از بار ديگرى را بر دوش مىكشد . اين جمله كه يكى از پايه‌هاى اساسى در اعتقادات اسلامى است در حقيقت از يك سو ارتباط به عدل خداوند دارد كه هر كس را در گرو كار خود مىشمرد ،