لذا در حالات صحابه پيامبر ص مىخوانيم كه آنها در مشكلات به كنار قبر پيامبر ص مىآمدند ، و توسل مىجستند ، و از روح پاك او در درگاه خدا يارى مىطلبيدند . چنان كه « بيهقى » محدث معروف اهل سنت نقل مىكند كه در زمان خليفه دوم خشكسالى و قحطى شد ، بلال به همراهى عده اى از صحابه به كنار قبر پيامبر ص آمد و چنين گفت : ( يا رسول اللَّه استق لامتك . . . فانهم قد هلكوا . . . ) « اى رسول خدا براى امتت باران بخواه . . . كه هلاك شدند » ( 1 ) . بعضى از مفسران اهل سنت مانند « آلوسى » احاديث زيادى در اين زمينه نقل كرده ، و پس از گفتگو و سختگيرى در مورد اين احاديث سرانجام چنين مىگويد : بعد از تمام اين گفتگوها ، من مانعى در توسل به پيشگاه خداوند به مقام پيامبر ص نمىبينم ، چه در حال حيات و چه بعد از ممات . . . سپس كسان ديگرى را كه در پيشگاه خدا مقامى دارند نيز بر آن افزوده و اعتراف به جواز توسل به آنها مىكند ( 2 ) . بحث مشروح ديگرى نيز در اين زمينه در جلد چهارم صفحه 366 ذيل آيه 35 سوره مائده داشته‌ايم .

--> ( 1 ) از كتاب التوصل الى حقيقة التوسل » . ( 2 ) روح المعانى .