به سوى رسالتى كه بر عهده آنان گذارده شده پيش مىروند و تكامل مىيابند . بعد مساله رسالت در مادر قبول و تحمل اين بار و حفظ و تغذيه و پرورش آن پيش مىآيد كه قرنها است افكار دانشمندان بزرگ را به خود جلب كرده و معترفند كه از عجيبترين مسائل عالم هستى است . آخرين مرحله در اين قسمت كه مرحله تولد است يك مرحله انقلابى و كاملا بحرانى است كه با عجائب بسيارى همراه است : چه عواملى به جنين دستور خارج شدن از شكم مادر مىدهد ؟ چگونه هماهنگى كامل در ميان اين فرمان و آماده شدن اندام مادر براى اجراى آن برقرار مىشود ؟ چگونه جنين مىتواند وضعى را كه نه ماه با آن عادت كرده ، درست در يك لحظه به كلى تغيير دهد ، رابطه خود را با مادر قطع كند ، از هواى آزاد استفاده نمايند ، مجراى غذاى او از طريق بند ناف ناگهان بسته شود ، و مجراى جديد يعنى دهان به كار افتد ، محيط ظلمانى شكم مادر را رها ساخته در ميان نور و روشنايى غوطه ور گردد ، و در برابر همه اين دگرگونيها مقاومت كند و خود را فورا تطبيق دهد ؟ ! آيا اينها بهترين نشانه قدرت و علم بى پايان خداوند نيست ؟ و آيا ماده بىشعور و طبيعت بىهدف با استفاده از « تصادفهاى كور » امكان تنظيم يك حلقه كوچك از هزاران حلقه زنجير خلقت را دارد ؟ زهى بىانصافى كه انسانى در باره خلقت خود اينچنين احتمال موهومى را پذيرا شود ! بعد به مرحله « ششم » و « هفتم » اين برنامه شگرف در حلقه ديگر پرداخته و به مراحل مختلف عمر و فزونى و كاستى آن بر اثر عوامل مختلف اشاره كرده ، مىگويد : « هيچ انسانى عمر طولانى نمىكند ، و هيچ كس از عمرش كاسته نمىگردد