و از آن بالاتر هنگامى كه سخن از زشتى و زيبايى به ميان آيد ، مرجع ضمير را در زيبائيها خودشان مىدانند و در زشتيها مؤمنان راستين را ! واى بسا كفار لجوج هنگامى كه آيات گذشته را در باره حزب شيطان و سرنوشت دردناكشان شنيدند آن را بر مؤمنان راستين تطبيق كردند و خود را مصداق حزب اللَّه شمردند ! و اين مصيبت و فاجعه اى است بسيار بزرگ . اما چه كسى اعمال سوء بدكاران را در نظرشان جلوه مىدهد ؟ خداوند ؟ يا هواى نفس ؟ و يا شيطان ؟ بدون شك عامل اصلى هواى نفس و شيطان است ، اما چون خدا اين اثر را در اعمال آنها آفريده مىتوان آن را به خدا نسبت داد ، زيرا انسانها هنگامى كه گناهى را مرتكب مىشوند در آغاز كه فطرتشان پاك و وجدانشان بيدار و عقلشان واقع بين است از عمل خود ناراحت مىشوند ، اما هر قدر آن را تكرار مىكنند از ناراحتى آنها كاسته مىشود . تدريجا به مرحله بى تفاوتى مىرسند ، و اگر باز هم تكرار كنند زشتيها در نظرشان زيبا مىشود ، تا آنجا كه آن را از افتخارات و فضائل خويش مىپندارند در حالى كه در منجلاب بدبختى غوطه ور شده‌اند . جالب اينكه قرآن به هنگامى كه اين سؤال را مطرح مىكند « آيا كسى كه زشتى عملش در نظرش تزيين شده و آن را زيبا مىبيند . . . » نقطه مقابل آن را صريحا ذكر نمىكند ، گويى مىخواهد به شنونده مجال وسيعى بدهد كه امور مختلفى را كه مىتواند نقطه مقابل باشد در نظر خويش مجسم كند و بيشتر و بيشتر بفهمد گويى مىخواهد بگويد آيا چنين كسى همانند افراد واقع بين است ؟ ! . . . آيا چنين كسى همانند پاكدلانى است كه هميشه به محاسبه نفس خويش مشغولند . . .