41 - آنها مىگويند : منزهى ( از اين نسبتهاى ناروا ) تنها تو ولى ما هستى نه آنها ، ( آنان ما را نمىپرستيدند ) بلكه جن را پرستش مىكردند ، و اكثرشان به آنها ايمان داشتند ! . 42 - امروز هيچيك از شما نسبت به ديگرى مالك سود و زيانى نيست و به ظالمان مىگوئيم بچشيد عذاب آتشى را كه تكذيب مىكرديد ! تفسير : بيزارى معبودان از عابدان بار ديگر در اين آيات به پاسخ گفتار آنها كه اموال و اولاد خود را دليل بر قرب خويش در درگاه خداوند مىپنداشتند باز مىگردد ، و به عنوان تاكيد مىگويد : « بگو پروردگار من روزى را براى هر كس از بندگانش بخواهد گسترده يا محدود مىكند » ( * ( قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِه وَيَقْدِرُ لَه ) * ) . سپس مىافزايد : « آنچه را در راه خدا انفاق كنيد خداوند جاى آن را پر مىكند و او بهترين روزى دهندگان است » ( * ( وَما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُه وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ) * ) . گرچه محتواى اين آيه تاكيد بر مطلب گذشته است ولى از دو جهت تازگى دارد : نخست اينكه آيه گذشته كه مفهومش همين مفهوم بود بيشتر ناظر به اموال و اولاد كفار بود در حالى كه تعبير به « عباد » ( بندگان ) در آيه مورد بحث نشان مىدهد كه ناظر به مؤمنان است ، يعنى حتى در مورد مؤمنان گاه روزى را گسترده مىكند - آنجا كه صلاح مؤمن باشد - و گاه روزى را تنگ و محدود مىسازد - آنجا كه مصلحتش ايجاب كند ، و به هر حال وسعت و تنگى معيشت دليل بر هيچ چيزى نمىتواند باشد .