بار ديگر از آيه فوق استفاده مىشود كه يكى از مهمترين مصداقهاى « ظلم » همان « شرك و كفر » است . تعبير به عند ربهم اشاره به اين است كه آنها در پيشگاه كسى حاضر مىشوند كه مالك و پروردگار آنها بوده ، و چه شرمسارى از اين برتر و بالاتر كه انسان نزد كسى احضار گردد كه هرگز به او و فرمانهايش ايمان نياورده در حالى كه تمام وجودش غرق نعمتهاى او بوده است . « در اين حال » مستضعفين « همان افراد بى خبرى كه چشم و گوش بسته دنباله رو ديگران بوده‌اند به » مستكبرين « يعنى همانها كه راه كبر و غرور و سلطه جويى بر ديگران و دادن خط فكرى شيطانى به آنها را مىپيمودند چنين مىگويند : اگر شما نبوديد ، اگر وسوسه‌هاى فريبنده شيطنتآميز شما نبود ، ما در صف مؤمنان بوديم » ( * ( يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْ لا أَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ ) * ) . آنها مىخواهند به اين وسيله تمام گناهان خويش را بر گردن اين « مستكبران » بى رحم بيندازند ، هر چند در دنيا حاضر نبودند چنين برخورد قاطعى با آنها داشته باشند ، چرا كه ضعف و زبونى بر وجودشان چيره شده بود ، و حريت خويش را از دست داده بودند ، اما اكنون كه آن مفاهيم كاذب كه مستكبران را از آنها جدا مىكرد بر باد رفته ، و نتائج اعمال همه آشكار گشته ، رو در روى آنها مىايستند و با صراحت سخن مىگويند و پرخاش مىكنند . ولى مستكبران خاموش نمىمانند ، « در پاسخ به مستضعفين مىگويند : آيا ما شما را از طريق هدايت باز داشتيم بعد از آنكه هدايت به سراغ شما آمد و به قدر كافى اتمام حجت شد و پيامبران گفتنىها را گفتند » ( * ( قالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا أَ نَحْنُ صَدَدْناكُمْ عَنِ الْهُدى بَعْدَ إِذْ جاءَكُمْ ) * ) .