در حقيقت قرآن در اينجا پوشش پيروى از سنت نياكان را كه ظاهرى فريبنده دارد كنار مىزند و چهره واقعى عمل آنها را كه همان پيروى از شيطان در مسير آتش دوزخ و جهنم است آشكار مىسازد . آرى رهبرى شيطان به تنهايى كافى است كه انسان با آن مخالفت كند ، هر چند در لفافه‌هاى دعوت به سوى حق بوده باشد كه مسلما يك پوشش انحرافى است و دعوت به سوى آتش دوزخ نيز به تنهايى كافى براى مخالفت است هر چند دعوت كننده مجهول الحال باشد ، حال اگر دعوت كننده شيطان و دعوتش به سوى آتش افروخته جهنم باشد تكليف روشن است . آيا هيچ عاقلى دعوت پيامبران الهى را به سوى بهشت رها مىكند و به دنبال دعوت شيطان به سوى جهنم مىرود ؟ ! سپس به بيان حال دو گروه مؤمن خالص و كفار آلوده پرداخته ، آنها را در مقايسه با يكديگر و مقايسه با آنچه در مورد پيروان شيطان و مقلدان كور و كر نياكان بيان كرده ، مورد توجه قرار مىدهد ، مىگويد : « كسى كه قلب و جان خود را تسليم خدا كند و در آستان پروردگار سر تسليم و اطاعت فرود آورد در حالى كه محسن و نيكوكار باشد به دستگيره محكمى چنگ زده است » ( * ( وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَه إِلَى اللَّه وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى ) * ) . منظور از « تسليم وجه براى خدا » در حقيقت اشاره به توجه كامل با تمام وجود به ذات پاك پروردگار است زيرا « وجه » ( به معنى صورت ) به خاطر آنكه شريفترين عضو بدن و مركز مهمترين حواس انسانى است به عنوان كنايه از ذات او به كار مىرود . تعبير به « * ( هُوَ مُحْسِنٌ ) * » از قبيل ذكر عمل صالح بعد از ايمان است . چنگ زدن به دستگيره محكم تشبيه لطيفى از اين حقيقت است كه انسان براى