شده بود ، به خاطر نسبت و مال و جمال و جسم او نبود بلكه او مردى بود كه در انجام فرمان خدا قوى و نيرومند بود ، از گناه و شبهات اجتناب مىكرد ، ساكت و خاموش بود با دقت مىنگريست بسيار فكر مىكرد ، تيزبين بود ، و هرگز در ( آغاز ) روز نخوابيد و در مجالس ( به رسم مستكبران ) تكيه نمىكرد ، و رعايت آداب را كاملا مىنمود ، آب دهن نمىافكند ، با چيزى بازى نمىكرد ، و هرگز در حال نامناسبى ديده نشد . . . هيچگاه دو نفر را در حال نزاع نديد مگر اينكه آنها را با هم صلح داد ، و اگر سخن خوبى از كسى مىشنيد حتما ماخذ آن سخن و تفسير آن را سؤال مىكرد ، با فقيهان و عالمان بسيار نشست و برخاست داشت . . . به سراغ علومى مىرفت كه بتواند به وسيله آن بر هواى نفس چيره شود ، نفس خود را با نيروى فكر و انديشه و عبرت مداوا مىنمود ، و تنها به سراغ كارى مىرفت كه به سود ( دين يا دنياى ) او بود ، در امورى كه به او ارتباط نداشت هرگز دخالت نمىكرد ، و از اين رو خداوند حكمت را به او ارزانى داشت « ( 1 ) .

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ( با تلخيص ) .