بر آن نيست ، بلكه شواهد روشنى بر ضد آن داريم . در بعضى از روايات آمده است كه شخصى به لقمان گفت : « مگر تو با ما شبانى نمىكردى ؟ در پاسخ گفت : آرى چنين است . سؤال كننده پرسيد : پس از كجا اينهمه علم و حكمت نصيب تو شد ؟ در پاسخ گفت : قدر اللَّه ، و اداء الامانة و صدق الحديث و الصمت عما لا يعنينى : « اين به خواست خدا بود ، و اداء امانت كردن ، و راستگويى و سكوت در برابر آنچه به من مربوط نبود » ( 1 ) . در ذيل روايتى كه در بالا از پيامبر گرامى اسلام ص نقل كرديم نيز چنين آمده است : « روزى لقمان در وسط روز براى استراحت خوابيده بود ، ناگهان ندايى شنيد كه اى لقمان ! آيا مىخواهى خداوند تو را خليفه در زمين قرار دهد كه در ميان مردم به حق قضاوت كنى ؟ لقمان در پاسخ آن ندا گفت : اگر پروردگارم مرا مخير كند ، راه عافيت را مىپذيرم و تن به اين آزمون بزرگ نمىدهم ! ولى اگر فرمان دهد فرمانش را به جان پذيرا مىشوم ، زيرا مىدانم اگر چنين مسئوليتى بر دوش من بگذارد حتما مرا كمك مىكند و از لغزشها نگه مىدارد . فرشتگان - در حالى كه آنها را نمىديد - گفتند : اى لقمان براى چه ؟ گفت : براى اينكه داورى در ميان مردم سختترين منزلگاهها ، و مهمترين مراحل است ، و امواج ظلم و ستم از هر سو متوجه آن است ، اگر خدا انسان را حفظ كند شايسته نجات است و اگر راه خطا برود از راه بهشت منحرف شده است كسى كه در دنيا سر به زير و در آخرت سربلند باشد بهتر از كسى است كه در دنيا سربلند و در آخرت سربزير باشد ، و كسى كه دنيا را بر آخرت برگزيند به دنيا نخواهد رسيد و آخرت را نيز از دست خواهد داد !

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ذيل آيات مورد بحث .