حالى كه در آيه 31 سوره « نور » آنها نيز به عنوان محارم مطرح شده‌اند . پاسخ اين سؤال نيز روشن است ، زيرا در اين آيه منحصرا سخن از حكم همسران پيامبر ص در ميان است ، و مىدانيم پيغمبر ص در زمان نزول اين آيات نه پدرش در حيات بود ، و نه اجدادش و نه فرزند پسرى داشت ( باز هم دقت كنيد ) ( 1 ) . عدم ذكر برادران و خواهران « رضاعى » و مانند آن نيز به خاطر آنست كه آنها در حكم برادر و خواهر و ساير محارم محسوب مىشوند و نياز به ذكر مستقل ندارند . و در پايان آيه لحن سخن را از « غائب » به « خطاب » تغيير داده ، همسران پيامبر ص را مخاطب ساخته مىگويد : « تقوا را پيشه كنيد كه خداوند بر هر چيزى آگاه است » ، و هيچ چيز بر او مخفى و پنهان نيست ( * ( وَاتَّقِينَ اللَّه إِنَّ اللَّه كانَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيداً ) * ) . چه اينكه حجاب و پرده ، و مانند اينها همه وسائلى براى حفظ از گناه بيش نيست ، ريشه اصلى همان تقوا است كه اگر نباشد حتى اين وسائل نيز سودى نخواهد بخشيد . ذكر اين نكته نيز در اينجا لازم به نظر مىرسد كه « نسائهن » ( زنان آنها ) اشاره به زنان هم كيش و مسلمان است ، زيرا همانگونه كه در تفسير سوره « نور » گفتيم براى زنان مسلمان شايسته نيست كه در برابر زنان غير مسلمان

--> ( 1 ) مورخان براى پيامبر اسلام ( ص ) سه پسر ذكر كرده‌اند : « قاسم » و « عبد اللَّه » ( ملقب به طيب و طاهر ) كه از « خديجه » بودند ، و هر دو در طفوليت در مكه بدرود حيات گفتند ، و « ابراهيم » كه در سال هشتم هجرت متولد گرديد و بيش از 18 يا 16 ماه زندگى نكرد ، و به هر حال هيچكدام به هنگام نزول سوره احزاب وجود نداشتند و ابراهيم هم بعد از اين ماجرا متولد شد و در طفوليت چشم از جهان بر بست ( به اسد الغابه و ساير كتب تاريخ و رجال مراجعه شود ) .