و صاحب تمام كمالات ، و منزه از هر گونه عيب و نقص است . توجه مداوم به چنين حقيقتى كه داراى چنان اوصافى است روح انسان را به نيكيها و پاكيها سوق مىدهد ، و از بديها و زشتيها پيراسته مىدارد ، و به تعبير ديگر بازتاب صفات او در جان انسان تجلى مىكند . توجه به چنين معبود بزرگى موجب احساس حضور دائم در پيشگاه او است ، و با اين احساس فاصله انسان از گناه و آلودگى بسيار زياد مىشود . ياد او ياد آورى مراقبت او است ، ياد حساب و جزاى او است ، ياد دادگاه عدل او و بهشت و دوزخ او است و چنين يادى است كه جان را صفا ، و دل را نور و حيات مىبخشد . به همين دليل در روايات اسلامى آمده است كه هر چيز اندازه اى دارد جز ياد خدا كه هيچ حد و مرزى براى آن نيست ! امام صادق ع طبق روايتى كه در اصول كافى آمده مىفرمايد : ما من شىء الا و له حد ينتهى اليه الا الذكر ، فليس له حد ينتهى اليه ! : « هر چيز حدى دارد كه وقتى به آن رسد پايان مىپذيرد جز ذكر خدا كه حدى كه با آن پايان گيرد ندارد » . سپس مىافزايد : فرض اللَّه عز و جل الفرائض ، فمن اداهن فهو حدهن ، و شهر رمضان فمن صامه فهو حده ، و الحج فمن حج حده ، الا الذكر ، فان اللَّه عز و جل لم يرض منه بالقليل و لم يجعل له حدا ينتهى اليه ، ثم تلا : * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّه ذِكْراً كَثِيراً وَسَبِّحُوه بُكْرَةً وَأَصِيلًا ) * : « خداوند نمازهاى فريضه را واجب كرده است ، هر كس آنها را ادا كند حد آن تامين شده ، ماه مبارك رمضان را هر كس روزه بگيرد حدش انجام گرديده و حج را هر كس ( يك بار ) بجا آورد همان حد آن است ، جز ذكر اللَّه كه خداوند به مقدار قليل آن راضى نشده و براى كثير آن نيز حدى قائل نگرديده ، سپس به عنوان شاهد اين سخن آيه » * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّه ذِكْراً كَثِيراً ) * . . . «