روى سخن را به همه آنها كرده چنين مىگويد : « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خدا را فراوان ياد كنيد » ( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّه ذِكْراً كَثِيراً ) * ) . « و صبح و شام او را تسبيح و تنزيه نمائيد » ( * ( وَسَبِّحُوه بُكْرَةً وَأَصِيلًا ) * ) . آرى چون عوامل غفلت در زندگى مادى بسيار فراوان و تيرهاى وسوسه شياطين از هر سو به طرف انسان پرتاب مىگردد براى مبارزه با آن راهى جز « ذكر كثير » نيست . « ذكر كثير » به معنى واقعى كلمه يعنى « توجه با تمام وجود به خداوند » نه تنها با زبان و لقلقه لسان . ذكر كثيرى كه در همه اعمال انسان پرتوافكن باشد ، و نور و روشنايى بر آنها بپاشد . به اين ترتيب قرآن همه مؤمنان را در اين آيه موظف مىكند كه در همه حال به ياد خدا باشيد . به هنگام عبادت ياد او كنيد و حضور قلب و اخلاص داشته باشيد . به هنگام حضور صحنه‌هاى گناه ياد او كنيد و چشم بپوشيد ، و يا اگر لغزشى رويداد توبه كنيد و به راه حق باز گرديد . به هنگام نعمت ياد او كنيد و شكرگزار باشيد . و به هنگام بلا و مصيبت ياد او كنيد و صبور و شكيبا باشيد . خلاصه ياد او را كه در هر صحنه اى از صحنه‌هاى زندگى انگيزه واكنش مناسب و الهى است ، فراموش ننمائيد . در حديثى كه در « صحيح ترمذى » و « مسند احمد » از « ابو سعيد خدرى » از پيامبر گرامى اسلام ص نقل شده چنين مىخوانيم : كه از آن حضرت پرسيدند : اى العباد افضل درجة عند اللَّه يوم القيامة : « كداميك از بندگان در روز