موضوع خطرناك مانند زخم زبانهاى مردم بيم داشته باشند ، و يا همچون موسى ع به هنگامى كه عصا را افكند و اژدها شد مطابق طبع بشرى ترسيد ، اين گونه ترس و وحشت اگر افراطى نباشد عيب و نقص نيست ، و حتى شجاعترين افراد در زندگى خود گاه با آن روبرو مىشوند ، عيب و نقص آن است كه در زندگى اجتماعى در انجام وظيفه الهى بترسد . آيا پيامبران تقيه مىكنند ؟ جمعى از آيه فوق استفاده كرده‌اند كه براى انبياء هرگز تقيه كردن در ابلاغ رسالت جائز نيست ، زيرا قرآن مىگويد : * ( وَلا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّه ) * . ولى بايد توجه داشت « تقيه » انواعى دارد ، تنها يك نوع از آن « تقيه خوفى » است كه طبق آيه فوق در مورد دعوت انبياء و ابلاغ رسالت منتفى است . ولى تقيه اقسام ديگرى نيز دارد ، از جمله « تقيه تحبيبى » و « پوششى » است . منظور از « تقيه تحبيبى » آن است كه گاه انسان براى جلب محبت طرف مقابل عقيده خود را مكتوم مىدارد تا بتواند نظر او را براى همكارى در اهداف مشترك جلب كند . و منظور از « تقيه پوششى » آن است كه گاه براى رسيدن به هدف بايد نقشه‌ها و مقدمات را كتمان كند ، چرا كه اگر برملا گردد و دشمنان از آن آگاه شوند ممكن است آن را خنثى كنند . زندگى انبياء مخصوصا پيامبر اسلام ص پر است از اين گونه تقيه‌ها ، زيرا مىدانيم در بسيارى از مواقع هنگامى كه حركت به سوى ميدان نبرد مىكرد مقصد خود را مخفى مىداشت ، نقشه‌هاى جنگى او كاملا در خفا كشيده مىشد ، و استتار كه نوعى از تقيه است در تمام مراحل اجرا مىگشت . گاه براى بيان حكمى از روش مرحله اى كه نوعى از تقيه است استفاده