« تبنى » كرد . بعد از ظهور اسلام « زيد » مسلمانى مخلص و پيشتاز شد ، و موقعيت ممتازى در اسلام پيدا كرد ، و چنان كه مىدانيم سرانجام يكى از فرماندهان لشكر اسلام در جنگ موته شد كه در همان جنگ شربت شهادت نوشيد . هنگامى كه پيامبر ص تصميم گرفت براى « زيد » همسرى برگزيند از « زينب بنت جحش » كه دختر « اميه » دختر « عبد المطلب » ( دختر عمه اش ) بود براى او خواستگارى نمود « زينب » نخست چنين تصور مىكرد كه پيامبر ص مىخواهد او را براى خود انتخاب كند ، خوشحال شد و رضايت داد ، ولى بعدا كه فهميد خواستگارى از او براى « زيد » است ، سخت ناراحت شد و سر باز زد ، برادرش كه « عبد اللَّه » نام داشت او نيز با اين امر به سختى مخالفت نمود . در اينجا بود كه نخستين آيه از آيات مورد بحث نازل شد و به امثال « زينب » و « عبد اللَّه » هشدار داد كه آنها نمىتوانند هنگامى كه خدا و پيامبرش كارى را لازم مىدانند مخالفت كنند ، آنها كه اين مساله را شنيدند در برابر فرمان خدا تسليم شدند ( البته چنان كه خواهيم ديد اين ازدواج ، ازدواج ساده اى نبود و مقدمه اى بود براى شكستن يك سنت غلط جاهلى ، زيرا در عصر جاهليت هيچ زن با شخصيت و سرشناسى حاضر نبود با برده اى ازدواج كند ، هر چند داراى ارزشهاى والاى انسانى باشد ) . اما اين ازدواج ديرى نپائيد و بر اثر ناسازگاريهاى اخلاقى ميان طرفين ، منجر به طلاق شد ، هر چند پيامبر اسلام ص اصرار داشت كه اين طلاق رخ ندهد اما رخ داد . سپس پيامبر اسلام ص براى جبران اين شكست زينب در ازدواج ، او را به فرمان خدا به همسرى خود برگزيد ، و اين قضيه در اينجا خاتمه يافت ، ولى گفتگوهاى ديگرى در ميان مردم پديد آمد كه قرآن با بعضى از آيات مورد بحث