ماضى ، بيانى است براى قطعى بودن اين اجر و پاداش و عدم وجود تخلف ، و يا اشاره اى به اينكه بهشت و نعمتهايش از هم اكنون براى مؤمنان آماده است . نكته : مساوات مرد و زن در پيشگاه خدا گاه بعضى چنين تصور مىكنند كه اسلام كفه سنگين شخصيت را براى مردان قرار داده ، و زنان در برنامه اسلام چندان جايى ندارند ، شايد منشأ اشتباه آنها پاره اى از تفاوتهاى حقوقى است كه هر كدام دليل و فلسفه خاصى دارد . ولى بدون شك قطع نظر از اين گونه تفاوتها كه ارتباط با موقعيت اجتماعى و شرائط طبيعى آنها دارد هيچگونه فرقى از نظر جنبه‌هاى انسانى و مقامات معنوى ميان زن و مرد در برنامه‌هاى اسلام وجود ندارد . آيه فوق دليل روشنى براى اين واقعيت است زيرا به هنگام بيان ويژگيهاى مؤمنان و اساسىترين مسائل اعتقادى و اخلاقى و عملى ، زن و مرد را در كنار يكديگر همچون دو كفه يك ترازو قرار مىدهد ، و براى هر دو پاداشى يكسان بدون كمترين تفاوت قائل مىشود . به تعبير ديگر تفاوت جسمى مرد و زن را همچون تفاوت روحى آنها نمىتوان انكار كرد و بديهى است كه اين تفاوت براى ادامه نظام جامعه انسانى ضرورى است و آثار و پيامدهايى در بعضى از قوانين حقوقى زن و مرد ايجاد مىكند ، ولى اسلام هرگز شخصيت انسانى زن را - همچون جمعى از روحانيين مسيحى در قرون پيشين - زير سؤال نمىبرد كه آيا زن واقعا انسان است و آيا روح انسانى دارد يا نه ؟ ! ، نه تنها زير سؤال نمىبرد بلكه هيچگونه تفاوتى از نظر روح انسانى در ميان اين دو قائل نيست ، لذا در سوره نحل آيه 97 مىخوانيم : « مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّه حَياةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ » :