در بحثهاى پيشين گذشت . عيبجويى كردن « عايشه » از « خديجه » كه از بزرگترين و فداكارترين و با فضيلتترين زنان اسلام است در تاريخ اسلام مشهور است ، اين سخن به قدرى بر پيامبر ص ناگوار آمد كه از شدت غضب مو بر تنش راست شد و فرمود : به خدا سوگند كه هرگز همسرى بهتر از او نداشتم ، او زمانى ايمان آورد كه مردم كافر بودند و زمانى اموالش را در اختيار من گذاشت كه مردم همه از من بريده بودند ! ( 1 ) . 3 - آيا اراده الهى در اينجا تكوينى است يا تشريعى ؟ در لابلاى تفسير آيه ، اشاره اى به اين موضوع داشتيم كه « اراده » در جمله * ( إِنَّما يُرِيدُ اللَّه لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ ) * ، اراده تكوينى است نه تشريعى . براى توضيح بيشتر بايد ياد آور شويم كه منظور از اراده تشريعى همان اوامر و نواهى الهى است ، فى المثل خداوند از ما نماز و روزه و حج و جهاد خواسته ، اين اراده تشريعى است . معلوم است كه اراده تشريعى به افعال ما تعلق مىگيرد نه افعال خداوند ، در حالى كه در آيه فوق ، متعلق اراده افعال خدا است ، مىگويد : خدا اراده كرده است كه پليدى را از شما ببرد ، بنا بر اين چنين اراده اى بايد تكوينى باشد ، و مربوط به خواست خداوند در عالم تكوين . افزون بر اين ، مساله « اراده تشريعى » نسبت به پاكى و تقوا ، انحصار به اهل بيت ع ندارد چرا كه خدا به همه دستور داده است پاك باشند و با تقوا ، و اين مزيتى براى آنها نخواهد بود ، زيرا همه مكلفان مشمول اين فرمانند .

--> ( 1 ) « استيعاب » و « صحيح بخارى » و « مسلم » ( طبق نقل المراجعات صفحه 229 - نامه 72 ) .