چيزى با خشم و عصبانيت است ، خواه گشودن دست باشد يا زبان ، اين تعبير در مورد كسانى كه با لحنى آمرانه و طلبكارانه فرياد مىكشند و چيزى را مىطلبند به كار مىرود . * ( بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ ) * ، به معنى زبانهاى تيز و تند است ، و در اينجا كنايه از خشونت در سخن مىباشد . در پايان آيه به آخرين توصيف آنها كه در واقع ريشه همه بدبختيهايشان مىباشد اشاره كرده مىفرمايد : « آنها هرگز ايمان نياورده‌اند » ( * ( أُولئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا ) * ) . « و به همين دليل خداوند اعمالشان را حبط و نابود كرده » چرا كه اعمالشان هرگز توأم با انگيزه الهى و اخلاص نبوده است ( * ( فَأَحْبَطَ اللَّه أَعْمالَهُمْ ) * ) . « و اين كار براى خدا سهل و آسان است » ( * ( وَكانَ ذلِكَ عَلَى اللَّه يَسِيراً ) * ) . در يك جمع بندى چنين نتيجه مىگيريم كه معوقين ( باز دارندگان ) منافقانى بودند با اين اوصاف : 1 - هرگز اهل جنگ نبودند جز به مقدار بسيار كم . 2 - آنها هيچگاه اهل ايثار و فداكارى از نظر جان و مال نبوده و تحمل كمترين ناراحتيها را نمىكردند . 3 - در لحظات طوفانى و بحرانى از شدت ترس ، خود را به كلى مىباختند . 4 - به هنگام پيروزى ، خود را وارث همه افتخارات مىپنداشتند ! 5 - آنها افراد بى ايمانى بودند و اعمالشان نيز در پيشگاه خدا بى ارزش بود . و چنين است راه و رسم منافقان در هر عصر و زمان ، و در هر جامعه و گروه . چه توصيف دقيقى قرآن از آنها كرده كه به وسيله آن مىتوان همفكران آنها را شناخت ، و چقدر در عصر و زمان خود نمونه‌هاى بسيارى از آنها را با چشم مىبينيم !