توجيه مىكنند منافقان زشت سيرتى هستند كه مىخواهند قانون آفرينش را با اين سخن زيرا پا بگذارند . درست است كه جنبه‌هاى زندگى انسان مختلف است ولى بايد خط واحدى بر همه آنها حاكم باشد . قرآن سپس به خرافه ديگرى از عصر جاهليت مىپردازد و آن خرافه « ظهار » است ، آنها هنگامى كه از همسر خود ناراحت مىشدند و مىخواستند نسبت به او اظهار تنفر كنند به او مىگفتند : « انت على كظهر امى » : « تو نسبت به من مانند پشت مادر منى » ! و با اين گفته او را به منزله مادر خود مىپنداشتند و اين سخن را به منزله طلاق ! قرآن در دنباله اين آيه مىگويد : « خداوند هرگز همسرانتان را كه مورد » ظهار « قرار مىدهيد مادران شما قرار نداده است » ، و احكام مادر ، در مورد آنان مقرر نكرده است ( * ( وَما جَعَلَ أَزْواجَكُمُ اللَّائِي تُظاهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهاتِكُمْ ) * ) . اسلام اين برنامه جاهلى را امضاء نكرد ، بلكه براى آن مجازاتى قرار داد و آن اينكه : شخصى كه اين سخن را مىگويد حق ندارد با همسرش نزديكى كند تا اينكه كفاره لازم را بپردازد ، و اگر كفاره نداد و به سراغ همسر خود نيز نيامد همسر مىتواند با توسل به « حاكم شرع » او را وادار به يكى از دو كار كند يا رسما و طبق قانون اسلام او را طلاق دهد و از او جدا شود ، و يا كفاره دهد و به زندگى زناشويى همچون سابق ادامه دهد ( 1 ) . آخر اين چه سخنى است كه انسان با گفتن اين جمله به همسرش كه تو همچون مادر منى ، به حكم مادر او در آيد ، ارتباط مادر و فرزند يك ارتباط طبيعى است و با لفظ هرگز درست نمىشود ، و لذا در سوره مجادله آيه 2 صريحا

--> ( 1 ) توضيح بيشتر در باره مسائل مربوط به « ظهار » به خواست خدا در ذيل آيات مناسب در سوره مجادله خواهد آمد .