شان نزول : مفسران در اينجا شان نزولهاى مختلفى نقل كرده‌اند كه تقريبا همه يك موضوع را تعقيب مىكند . از جمله اينكه گفته‌اند اين آيات در مورد « ابو سفيان » و بعضى ديگر از سران كفر و شرك نازل شد كه بعد از جنگ « احد » از « پيامبر اسلام » ص امان گرفتند و وارد مدينه شدند ، و به اتفاق « عبد اللَّه بن ابى » و بعضى ديگر از دوستانشان خدمت رسول خدا ص آمدند و عرض كردند : « اى محمد ! بيا و از بدگويى به خدايان ما - بتهاى لات و عزى و منات - صرف نظر كن ، و بگو آنها براى پرستش كنندگانشان شفاعت مىكنند تا ما هم از تو دست بر داريم ، و هر چه مىخواهى در باره خدايت توصيف كن آزاد هستى » . اين پيشنهاد پيامبر ص را ناراحت كرد ، عمر برخاست و گفت : اجازه ده تا آنها را از دم شمشير بگذرانم ! پيغمبر ص فرمود : « من به آنها امان دادم چنين چيزى ممكن نيست » اما دستور داد آنها را از مدينه بيرون كنند ، آيات فوق نازل شد و به پيامبر ص دستور داد كه به اين گونه پيشنهادها اعتنا نكند ( 1 ) . تفسير : تنها از وحى الهى پيروى كن از خطرناكترين پرتگاه هايى كه بر سر راه رهبران بزرگ قرار دارد مساله پيشنهادهاى سازشكارانه اى است كه از ناحيه مخالفان مطرح مىگردد ، و در اينجا است كه خطوط انحرافى بر سر راه رهبران ايجاد مىشود و سعى دارد آنها را از مسير اصلى بيرون برد ، و اين آزمون بزرگى براى آنها است .

--> ( 1 ) مجمع البيان ذيل آيات مورد بحث و تفاسير ديگر .