مىسازد و با تمام قرائن فوق ، هماهنگ است ، و در واقع تهديدى است براى كافران و ظالمان كه اينقدر در خواست وعده پيروزى مؤمنان و عذاب استيصال براى كفار نكنيد كه اگر اين درخواست شما عملى شود ، ديگر نه مجالى به شما داده مىشود ، و نه اگر مجال پيدا كنيد و ايمان آوريد پذيرفته خواهد شد . اين معنى مخصوصا تناسب بسيار زيادى با آيات گذشته در مورد هلاك اقوام سركشى كه در قرون پيشين زندگى مىكردند و گرفتار مجازات الهى شدند و نابود گشتند دارد . زيرا كفار مكه با شنيدن اين سخن كه در دو آيه قبل آمده طبعا از روى لجاجت ، تقاضاى چنين موضوعى را در باره خود مىكردند ، اما قرآن به آنها هشدار مىدهد كه هرگز تقاضاى چنين مطلبى را نكنند كه اگر عذاب نازل شود چيزى براى شما باقى نمىماند . سرانجام در آخرين آيه اين سوره ( سوره سجده ) با يك تهديد گويا و پر معنى سخن را پايان داده ، چنين مىگويد : « اى پيامبر ! اكنون كه چنين است از آنها روى بگردان و منتظر باش ، آنها نيز منتظرند » ( * ( فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ ) * ) . حالا كه نه بشارت در آنها اثر مىكند و نه انذار ، نه اهل منطق و استدلالند تا با مشاهده آثار الهى در پهنه آفرينش ، او را بشناسند و غير او را پرستش نكنند و نه وجدانى بيدار دارند كه از درون جان به نغمه توحيد گوش فرا دهند ، از آنها روى بگردان . تو منتظر رحمت خدا باش و آنها منتظر عذاب او ، كه آنها فقط لايق عذابند !