بار ديگر او را تكذيب كردند و متهم ساختند ، او اندوهگين شد ، خداوند اين سخن را بر او نازل كرد كه مىدانيم سخنان آنها تو را غمگين مىكند اما بدان هدف آنها تكذيب تو نيست ، اين ظالمان آيات خدا را تكذيب مىكنند ، پيامبرانى كه پيش از تو بودند آماج تكذيب قرار گرفتند ، اما شكيبايى پيشه كردند ، آنها آزار شدند و صبر كردند ، تا يارى ما فرا رسيد ، پيامبر باز هم شكيبايى كرد تا اينكه آنها از حد گذراندند ، نام خدا را به بدى بر زبان جارى كردند و تكذيب نمودند . پيامبر ص عرض كرد : خداوندا ! من در مورد خودم و خاندانم و آبرويم شكيبايى كردم ، اما در برابر بدگويى به مقام مقدس تو نمىتوانم شكيبايى كنم ، باز هم خداوند او را امر به صبر كرد و فرمود : « در برابر آنچه مىگويند شكيبا باش » . سپس مىافزايد : به دنبال آن پيامبر ص در تمام حالات و در برابر همه مشكلات شكيبا بود و همين سبب شد كه خدا او را بشارت دهد كه در خاندانش امامان و پيشوايان پيدا مىشوند ، و اين امامان را نيز توصيه به صبر كرد . . . اينجا بود كه پيغمبر ص فرمود : الصبر من الايمان كالرأس من الجسد : « صبر در برابر ايمان همچون سر است در مقابل تن » و سر انجام اين استقامت و صبر سبب پيروزى او بر مشركان شد ، و دستور انتقام گرفتن از آن ستمگران كه قابل هدايت نبودند صادر گرديد ، و طومار عمر آنها به دست پيامبر ص و دوستانش در هم نورديده شد ، اين پاداش آنها در دنيا بود ، علاوه بر پاداشهايى كه در آخرت براى او ذخيره شده است . سپس امام صادق ع افزود : فمن صبر و احتسب لم يخرج من الدنيا حتى يقر اللَّه له عينا فى اعدائه مع ما يدخر له فى الآخرة : « كسى كه شكيبايى كند و آن را به حساب خدا بگذارد ، از دنيا بيرون نمىرود تا خداوند چشمش را با شكست دشمنانش روشن كند ، علاوه بر پاداشهايى كه براى آخرت او ذخيره خواهد كرد » ( 1 ) .

--> ( 1 ) « اصول كافى » جلد 2 صفحه 72 باب الصبر ( با كمى تلخيص ) .