و از آنجا كه بنى اسرائيل - همچون سائر امم - بعد از اين امامان و پيشوايان راستين باز دست به اختلاف زدند راههاى مختلفى را پيمودند و منشا تفرقه در ميان مردم شدند ، در آخرين آيه مورد بحث با لحن تهديد آميزى مىگويد : « پروردگار تو ميان آنها در روز قيامت در مورد اختلافاتى كه داشتند داورى مىكند » ، و هر كس را به سزاى عملش مىرساند ( * ( إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيه يَخْتَلِفُونَ ) * ) . آرى سرچشمه اختلاف هميشه آميختن « حق » با « هوى و هوسها » است ، و از آنجا كه قيامت روزى است كه هوى و هوسها در آن بى رنگ و محو مىشود و حق آن چنان كه هست ظهور و بروز مىيابد اينجا است كه خداوند با فرمان خود به اختلافات پايان مىدهد ، و اين يكى ديگر از فلسفه‌هاى معاد است ( دقت كنيد ) . نكته : شكيبايى و استقامت رهبران الهى گفتيم در آيات مورد بحث دو شرط براى پيشوايان و امامان ذكر شده است : نخست صبر و پايدارى ، و ديگر ايمان و يقين به آيات الهى . اين صبر و شكيبايى شاخه‌هاى زيادى دارد : گاه در مقابل مصائبى است كه به شخص انسان مىرسد . گاه در برابر آزادى است كه به دوستان و هوا خواهان او مىدهند . و گاه در مقابل بدگوئيها و بدزبانىها است كه نسبت به مقدسات او دارند . گاهى از ناحيه كجانديشان است . گاه از سوى بد انديشان .