بعد از بيان عظمت قرآن و رسالت پيامبر ص به يكى ديگر از مهمترين پايه‌هاى عقائد اسلامى يعنى توحيد و نفى شرك پرداخته چنين مىگويد : « خدا آن كسى است كه آسمانها و زمين و آنچه را در ميان اين دو است در شش روز آفريده است » ( * ( اللَّه الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ) * ) ( 1 ) . كرارا گفته‌ايم منظور از شش روز در اين آيات ، « شش دوران » است ، زيرا مىدانيم يكى از معانى « روز » در استعمالات روزمره « دوران » است ، چنان كه مىگوئيم روزى رژيم استبدادى حكومت مىكرد ، و امروز نظام « شورايى » ، در حالى كه مىدانيم رژيمهاى استبدادى هزاران سال حكومت مىكردند ، اما از آن تعبير به « روز » مىكنند . و از سوى ديگر مىدانيم : بر آسمان و زمين دورانهاى مختلفى گذشته است : روزى تمام كرات منظومه شمسى به صورت توده واحد مذابى بود . روز ديگرى سيارات از خورشيد جدا شدند و به دور آن به گردش در آمدند . روزى زمين يكپارچه آتش بود . و روز ديگر سرد و آماده زندگى گياهان و حيوانات شد ، سپس موجودات زنده طى مراحل مختلف به وجود آمدند . ( ما شرح اين معنى و نيز دورانهاى ششگانه را بطور مبسوط در جلد ششم صفحه 200 به بعد ذيل آيه 54 سوره اعراف آورده‌ايم ) . بديهى است قدرت بى انتهاى پروردگار براى ايجاد تمام اين جهان در يك

--> ( 1 ) « اللَّه » در اين جمله مبتدا « و الذى » خبر آن است ، احتمالات ديگرى در تركيب اين جمله نيز داده شده ، از جمله اينكه « اللَّه » خبر مبتداى محذوف ، و يا « اللَّه » مبتدا و خبر آن « * ( ما لَكُمْ مِنْ دُونِه مِنْ وَلِيٍّ ) * » است ، ولى اين دو احتمال چندان مناسب به نظر نمىرسد .