او مىخواست حكومت تا ابد در دست مستكبران باشد اما ما اراده كرده بوديم كه حكومت را به مستضعفان بسپاريم ! و سرانجام چنين شد . ضمنا تعبير به « منت » چنان كه قبلا هم گفته‌ايم به معنى بخشيدن مواهب و نعمتها است ، و اين با منت زبانى كه بازگو كردن نعمت به قصد تحقير طرف است و مسلما كار مذمومى است ، فرق بسيار دارد . در اين دو آيه خداوند پرده از روى اراده و مشيت خود در مورد مستضعفان برداشته و پنج امر را در اين زمينه بيان مىكند كه با هم پيوند و ارتباط نزديك دارند . نخست اينكه ما مىخواهيم آنها را مشمول نعمتهاى خود كنيم ( * ( وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ ) * . . . ) . ديگر اينكه ما مىخواهيم آنها را پيشوايان نمائيم ( * ( نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً ) * ) . سوم اينكه ما مىخواهيم آنها را وارثان حكومت جباران قرار دهيم ( * ( وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ ) * ) . چهارم اينكه ما حكومت قوى و پا بر جا به آنها مىدهيم ( * ( وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الأَرْضِ ) * ) . و بالآخره پنجم اينكه آنچه را دشمنانشان از آن بيم داشتند و تمام نيروهاى خود را بر ضد آن بسيج كرده بودند به آنها نشان دهيم ( * ( وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهامانَ وَجُنُودَهُما مِنْهُمْ ما كانُوا يَحْذَرُونَ ) * ) . چنين است لطف عنايت پروردگار در مورد « مستضعفين » ، اما آنها كيانند ؟ و چه اوصافى دارند ؟ در بحث نكات به خواست خدا از آن سخن خواهيم گفت . « هامان » وزير معروف فرعون بود و تا به آن حد در دستگاه او نفوذ داشت كه در آيه بالا از لشكريان مصر تعبير به لشكريان فرعون و هامان مىكند ( شرح بيشتر در باره هامان بخواست خدا ذيل آيه 38 همين سوره خواهد آمد ) .