« فرعون استكبار و سلطه گرى و برترىجويى در زمين كرد » ( * ( إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِي الأَرْضِ ) * ) . او بنده ضعيفى بود كه بر اثر جهل و نادانى شخصيت خود را گم كرد و تا آنجا پيشرفت كه دعوى خدايى نمود . تعبير به « الارض » ( زمين ) اشاره به سرزمين مصر و اطراف آن است ، و از آنجا كه يك قسمت مهم آباد روى زمين در آن روز آن منطقه بوده اين واژه به صورت مطلق آمده است . اين احتمال نيز وجود دارد كه الف و لام ، براى عهد و اشاره به سرزمين مصر باشد . به هر حال او براى تقويت كردن پايه‌هاى استكبار خود به چند جنايت بزرگ دست زد : نخست « كوشيد در ميان مردم مصر تفرقه بيندازد » ( * ( وَجَعَلَ أَهْلَها شِيَعاً ) * ) . همان سياستى كه در طول تاريخ پايه اصلى حكومت مستكبران را تشكيل مىداده است ، چرا كه حكومت يك اقليت ناچيز بر يك اكثريت بزرگ جز با برنامه « تفرقه بينداز و حكومت كن » امكانپذير نيست ! آنها هميشه از « توحيد كلمه » و « كلمه توحيد » وحشت داشته و دارند ، آنها از پيوستگى صفوف مردم به شدت مىترسند ، و به همين دليل حكومت طبقاتى تنها راه حفظ آنان است ، همان كارى كه فرعون و فراعنه در هر عصر و زمان كرده و مىكنند . آرى فرعون مخصوصا مردم مصر را به دو گروه مشخص تقسيم كرد : « قبطيان » كه بوميان آن سرزمين بودند ، و تمام وسائل رفاهى و كاخها و ثروتها و پستهاى حكومت در اختيار آنان بود . و « سبطيان » يعنى مهاجران بنى اسرائيل كه به صورت بردگان و غلامان و كنيزان در چنگال آنها گرفتار بودند .