مىكند كه در سر راه مردم حجاز به شام قرار گرفته ، و تابلو زنده و گويايى از سرنوشت دردناك اين آلودگان و مشركان است ، مىفرمايد : « آنها از كنار شهرى كه باران شر و بدبختى ( بارانى از سنگهاى نابود كننده ) بر سرشان ريخته شد گذشتند آيا آنها ( در سفرهايشان به شام ) اين صحنه را نديدند و در زندگى آنها نينديشيدند » ؟ ! ( * ( وَلَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ أَ فَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَها ) * ) . آرى اين صحنه را ديده بودند ، ولى هرگز درس عبرت نگرفتند چرا كه « آنها به رستاخيز ايمان و اميد ندارند » ! ( * ( بَلْ كانُوا لا يَرْجُونَ نُشُوراً ) * ) . مرگ را پايان اين زندگى مىشمرند ، و اگر به زندگى پس از مرگ هم معتقد باشند اعتقادى بسيار سست و بى پايه دارند ، آن چنان كه در روح آنها و به طريق اولى در برنامه‌هاى زندگيشان اثر نمىگذارد ، به همين دليل همه چيز را بازيچه مىگيرند و جز به هوسهاى زود گذر خود نمىانديشند . نكته‌ها : 1 - « اصحاب الرس » كيانند ؟ واژه « رس » در اصل به معنى اثر مختصر است ، مثلا گفته مىشود رس الحديث فى نفسى ( كمى از گفتار او را به خاطر دارم ) يا گفته مىشود وجد رسا من حمى ( اثر مختصر از تب در خود يافت ) ( 1 ) . و جمعى از مفسران بر اين عقيده‌اند كه « رس » به معنى چاه است . به هر حال ناميدن اين قوم به اين نام يا به خاطر آنست كه اثر بسيار كمى از آنها بجاى مانده يا به جهت آنست كه آنها چاههاى آب فراوان داشتند ، و يا به واسطه فروكشيدن چاههايشان هلاك و نابود شدند .

--> ( 1 ) مفردات راغب .